Procedure rechtbank

Procedure rechtbank

Hoe verloopt een procedure voor het vredegerecht?

Onze website krijgt regelmatig vragen hoe een procedure voor het vredegerecht verloopt indien men als consument zijn rechten wilt gevrijwaard zien.
We geven een voorbeeld aan de hand van een “echt gebeurde zaak” waarover een artikel verscheen in de Juristenkrant (zie meer uitgebreid advocaat Anthony GODFROID, “Verkoop van zieke honden”, De Juristenkrant, nr. 315, oktober 2015).
Op 11 juli 2014 koopt een consument een puppy aan bij een hondenverkoper uit Boechout. De hond blijkt ziek te zijn en de consument meldt dit per mail aan de verkoper. Daarop komt nooit antwoord. Na pogingen om tot een minnelijke schikking te komen, neemt de consument een advocaat onder de arm die ervoor zorgt dat de verkoper gedagvaard wordt voor het vredegerecht.

Duurtijd tussen dagvaarding en eindbeslissing.

De dagvaarding dateerde van 6 maart 2015, terwijl de eindbeslissing (veroordeling verkoper) pas plaatsvond op 28 september 2015. Hoe komt dat? Dat is te verklaren doordat zogenaamde conclusietermijnen worden afgesproken. Wanneer dergelijke termijnen worden afgesproken, betekent dit dat na de dagvaarding elke partij beurtelings schriftelijk (vandaar de naam “conclusies”) positie mag innemen over de gegrondheid van de vordering. De consument zal vinden dat hij gelijk heeft, terwijl de verkoper zal trachten uiteen te zetten waarom dat niet zo is.
De looptijd van een zaak hoeft niet problematisch te zijn omdat de intresten vanaf dagvaarding beginnen te lopen. Hoe langer een zaak hangende is, hoe meer intresten er dus zullen moeten betaald worden door de verkoper.

Wat is er nu beslist in de zaak van de verkoper uit Boechout?

De verkoper uit Boechout – die nadien de naam van zijn handelszaak veranderde – trachtte zich van zijn aansprakelijkheid te ontdoen door te verwijzen naar het zogenaamde “garantiecertificaat” dat verplicht moet overhandigd worden bij de verkoop van honden aan consumenten door professionele verkopers. Dit certificaat is echter nietig omdat het voorziet in veel te korte garantietermijnen: slechts 10 dagen, terwijl het consumentenrecht voorziet in een garantietermijn van 2 jaar. Het consumentenrecht heeft een Europese oorsprong en is daarom zogenaamd van “dwingend recht”. Het heeft dus voorrang op het garantiecertificaat.
De rechter schoof daarom het misleidende garantiecertificaat terzijde en ging over tot veroordeling van de verkoper.

En wie betaalt uw advocaat en de gerechtsdeurwaarder?

De erelonen van uw advocaat worden vergoed voor een forfaitair bedrag (de zogenaamde rechtsplegingsvergoeding). In een zaak tegen een grootschalige importeur / doorverkoper van puppy’s moet u ermee rekening houden dat deze rechtsplegingsvergoeding ongeveer 70 à 80 % van uw ereloonkost zal dekken. De dagvaardingskosten moet u zelf voorschieten maar moeten bij veroordeling van de verkoper volledig door hem betaald worden.

Nog meer informatie?

Op het internet zijn er een aantal artikelen te vinden over de problematiek. Zie onder andere http://www.essenzia.be/nieuws/detail.php?id=102  of http://www.bspca.be/Files/artikels/Juristenkrant_-_commentaar_op_vonnis_Vredegerecht_Hoogstraten.pdf